So Blue

(Step One: Press Play)

Θυμάμαι τις θάλασσες, πόσο με υπομονή μετρούν τους χρόνους. Στον ήλιο και στο σκοτάδι μας, το κύμα πάντα θα βρει τον τρόπο να σκάσει στην ακρογιαλιά, όπως ο Χρόνος που πάντα βρίσκει τρόπο να μας διαβρώνει.
Εκείνη όμως μένει πάντα εκεί, μια ήρεμη ερωμένη, να παίρνει τις φωνές και τα γέλια μας, τα δικά σου γέλια και βήματα στα βρεμμένα χαλίκια που έτριζαν στο πάτημά σου, καθώς γυμνόστηθη βουτούσες μέσα στον αφρό της, να σε φέρει στα χέρια μου και να σε φιλήσω.
Άραγε έτσι, πόσα μυστικά να κουβαλάει στους βυθούς της, ποια τραγούδια ν’ ακούγονται στα ναυάγια και ποια αγάπη να πνίγηκε μόνη, και πόσα κοχύλια να ξέρουν όσα το σκάφανδρο δε μπορεί να ακούσει?
Σε ποιον βυθό να αναπαύονται πάνω σε ξεραμένους, σπασμένους αχινούς τα τρελά όνειρα μου, κι η νεαρή φωνή μου που σέρνεται ακούραστη σε εκείνη την αβάσταχτη σιωπή, σαν σε λούπα να λέει το ίδιο πράγμα σε πολυφωνία?
Κάποιο πρωί θα σκάσει σε κύματα, κάθε εύθραυστη λαγνεία μου, σε κάποιο ακρογιάλι, σε κάποιον θνητό που ακούει μαγεμένος την ηρεμία του σύμπαντος, δίχως να ξέρει τι σημαίνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s