Cliffhanger

Δεν καταλαβαίνω ακόμη πώς το καταφέρνεις αυτό – το να ανοιγοκλείνω τα μάτια και να είσαι εκεί, έστω αμυδρά, και το όνομά σου να κρύβεται πίσω από κάθε μου λέξη.

Δε καταλαβαίνω το πώς με κάνεις να θέλω απλά να ξαπλώσω στο κρεββάτι με κάποιο βιβλίο και να μείνω έτσι μέχρι να κοιμηθώ. Ισως με το βιβλίο στα χέρια, χωρίς να το έχω ανοίξει καν.

Η παρουσία σου αρχίζει να με καταπίνει, κρέμομαι απλά από τον γκρεμό κι εσύ είσαι τυλιγμένη στο ένα μου πόδι και με βαραίνεις κι άλλο, και μέρα με τη μέρα χάνει το γράπωμά μου πόντους, και ξέρω πού θα πάει όλο αυτό: δάχτυλο με δάχτυλο θα υποχωρώ δημιουργώντας μικρές κατολισθήσεις στο κενό, ώσπου να μείνω να κρατιέμαι από το ένα χέρι, και με κάθε μυ μου σφιγμένο απλά να κλείσω τα μάτια και να αφεθώ στο κενό δίχως να ξέρω αν με περιμένει κάτω η άβυσσος, ένα στρώμα,  μια θάλασσα, ή το σκληρό τσιμέντο κάποιου δρόμου.

Ούτε εσύ ξέρεις… Αλλά με κάποιον διεστραμμένο τρόπο, αυτό σε κάνει ευτυχισμένη.

 

One thought on “Cliffhanger”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s