You Only Live Twice

Ήταν τα προεόρτια του χειμώνα του ’13 όταν πλέον χαιρέτησα μια για πάντα τον παλιό μου εαυτό.
Δυστυχώς μαζί με αυτό έκοψα τα σήριαλ που έβλεπα τότε και τώρα σχεδόν 3 χρόνια μετά, αποφάσισα να τα συνεχίσω.

Είναι περίεργη η αίσθηση – λίγο σα να γυρνάς στον χρόνο πίσω, μόνο που το backdrop έχει αλλάξει και δίπλα σου δεν κάθεται η τρελλή (κλινικά) πρώην σου να χλαπακιάζει won-ton και κοτόπουλο με φασολάκια ενώ παρακολουθείς Don’t Trust The B In Apt 23  και Dead Like Me. 

Xτες το ξανάπαθες όμως, ακούγοντας εκείνο το μπιτάκι όταν άρχιζε ο εγκέφαλός σου να δέχεται περισσότερο την ηλεκτρονική μουσική (σαν μια παραδοχή ότι η δυστυχία δεν θα αλλάξει στον κόσμο αν ακούς περισσότερο ακουστικά mellow gothic rock-ish τραγούδια) καθώς περπατούσες στα Β.Π και έριχνε χιονόνερο. Η ομίχλη ήταν πυκνή και η μύτη σου κόντευε να πέσει, αλλά κατέβαινες από το Β5 (για να πας στην τρελλή πρώην σου επειδή μόλις χώρισε και oh joy σε ξαναθυμήθηκε) και στα αυτιά σου άκουγες «Butterfly is a fish». 

Διαβάζεις τα παλιά σου κείμενα, για λίγο νομίζεις ότι είσαι στο παλιό σου σπίτι, βλέπεις Ράδιο Αρβύλα και για πρωθυπουργό έχεις ακόμη τον Παπαδήμο, και για μια πολύ μικρή στιγμή νομίζεις ότι δεν άλλαξαν όλα.

Well, newsflash, darling, they did change.

Και μέχρι να τα σκεφτείς όλα αυτά, μάλλον πρέπει να δεις το επεισόδιο εξ’ αρχής γιατί -συγχαρητήρια- δε πρόσεχες ούτε λέξη.

The Big C

Είναι τρομακτικό όταν αναγνωρίζεις το πρόσωπο της αρρώστιας στους άλλους. Είχες για λίγο ξεχάσει πώς είναι, να παλεύεις μια χαμένη μάχη, που αφήνει το σώμα σου κίτρινο και μισό, για να το χαιρετίσεις σε λίγο καιρό σε ένα ξύλινο κουτί και να επιστρέψεις στη θέση σου στο Σύμπαν.

Δεν ήταν το πρόσωπο του Τάκη, του Δημήτρη, του Θάνου εκείνα προς το τέλος – ήταν πιο πολύ μια θανατηφόρα μάσκα που κάλυπταν τα χαρακτηριστικά τους και που έχωναν τα μάτια τους κι άλλο στις κόγχες τους.

It rains glitter

Καμμιά φορά όταν περπατώ στον δρόμο, νύχτα, και φυσικά έχει βρέξει, παρατηρώ την άσφαλτο καθώς περπατάω γοργά: είναι σαν να την έχεις στρώσει με γκλίττερ και σε κάθε βήμα να στραφταλίζει σαν ντισκομπάλα σε λεξοτανίλ.